Vaak heb ik het gevoel dat alles mij mee zit: Ik ben gezond & fit, heb geweldige kinderen en super schattige kleinkinderen, een leuk huis en geen financiële zorgen. Dus als ik het heb over leuk, gezond en happy oud worden, zou je kunnen denken:”die vrouw heeft makkelijk praten”.
Ik vind dat ik in veel opzichten geluk heb maar natuurlijk heb in mijn (reeds lange) leven ook tegenslagen gekend maar die draag ik niet eeuwig mee.
Ook leuk om te lezen: Waarom Voldoende Bewegen Goed is voor Body & Mind.
Vergeten?
“Mama vergeet altijd vervelende dingen”, zeggen mijn kinderen vaak. Het is inderdaad zo dat ik bepaalde tegenslagen ‘vergeten’ ben, niet omdat er iets aan mijn geheugen mankeert maar gewoon omdat ik er niet aan denk. Maar het is ook zo dat gebeurtenissen die ik op dat moment als tegenslag beschouwde, zich achteraf ten goede gekeerd hebben en ik er iets positiefs uit heb gehaald. Bij geluk of tegenslag hou ik mij graag vast aan het volgende verhaal.
Geluk of tegenslag?
Een Soefie verhaal
(Een soefie verhaal is meestal een kort, symbolisch verhaal uit de soefitraditie, bedoeld om spirituele lessen over te brengen).
Er was eens een oude man die in een groene vallei woonde samen met met zijn zoon, een knappe en plichtsgetrouwe jongen. Ondanks hun armoede leefden zij zo’n een idyllisch en gelukkig leven dat hun buren er jaloers op werden. Op een dag besloot de man een paard aan te schaffen en hem te gebruiken als dekhengst zodat hij wat geld kon verdienen. Hij leende geld van zijn buren. Maar nog diezelfde dag brak het paard door de omheining en verdween. Zijn buren kwamen naar de man toe: “oh, wat een tegenslag” zeiden zij, “nu is je paard weg en je staat ook nog eens in de schuld bij ons”. “Geluk of tegenslag” zei de man “wie zal het zeggen” en hij haalde zijn schouders op. Tien dagen later kwam de hengst terug samen met een kudde wilde paarden. De man lokte ze allemaal in zijn weiland en verstevigde de omheining zodat ze niet meer konden ontsnappen. “Wat en geluk, je bent rijk” riepen zijn buren. “Geluk of tegenslag, wie zal het zeggen” zei de man. Zijn zoon ging de paarden trainen. Eén van hen wierp hem af en stond op zijn been. De jongen hield er een mank been aan over. “Wat erg”, zeiden de buren, “zo’n knappe jongen, wie zou er nu nog met hem willen trouwen?” De man antwoordde weer: “Geluk of tegenslag, wie zal het zeggen?” De volgende zomer geraakte de koning van het land in oorlog. Zijn bendes kwamen naar het dorp om alle jonge mannen te ronselen om mee te vechten in de oorlog. De zoon van de oude man werd gespaard vanwege zijn manke been. “Jij hebt echt geluk”, zeiden zijn buren terwijl zij het verlies van hun zonen betreurden. “Geluk of tegenslag , wie zal het zeggen”, was hierop het antwoord van de man, enz., enz., enz.
De moraal van dit verhaal
Wat dit verhaal mij leert is om niet gelijk een labeltje ‘goed’ of ‘slecht’ aan een bepaalde gebeurtenis te hangen. Weet je hoeveel stress het scheelt als je dat los kunt laten!
Natuurlijk lukt dat de ene keer beter dan de andere. Soms wil je gewoon balen, klagen, je afvragen: “Waarom nu?” of “Waarom ik?” Maar het heeft geen zin daar heel lang in te blijven hangen, je moet weer verder. Als me dat moeite kost, is dat Soefie verhaal altijd een soort kompas. Een herinnering dat ik het grotere plaatje nog niet ken.
Wat ik wel weet, is dat ik inmiddels genoeg heb meegemaakt om te vertrouwen op mijn veerkracht. Om te weten dat er – soms pas veel later – iets goeds kan voortkomen uit wat eerst een enorme tegenslag leek.
Dus ja, ik lijk misschien iemand bij wie alles vanzelf gaat, maar ik geloof eerder dat ik geleerd heb om mee te bewegen. En dat maakt het leven – zelfs met de de nodige hobbels en tegenslagen– een stuk lichter.
